29 april 2021
Tournée Kinérale

Hans Van Alphen en Paulien Couckuyt zetten je in mei aan het bewegen met ‘Tournée Kinérale’

Tournée Kinérale

“Beweeg elke dag in mei, met mij”. Dat is de slogan van ‘Tournée Kinérale’, een gloednieuw initiatief van SmartEducation, dat iedereen aanzet om in de maand mei elke dag te bewegen. Olympiërs en kinesitherapeuten Hans Van Alphen en Paulien Couckuyt zetten als ambassadeurs hun schouders onder deze actie. Ze roepen al hun Vlaamse collega’s op om het project mee te steunen en willen zoveel mogelijk mensen bereiken en inspireren om via beweging hun gezondheid een stevige boost te geven.

Tournée Kinérale-ambassadrice Paulien Couckuyt licht het belang van deze actie toe: “Als atlete en kine-in-spe heb ik al vaak de effecten van beweging op de gezondheid ondervonden. Uiteraard heeft het positieve effecten op je fysieke gezondheid: je weerstand verhoogt, je nachtrust verbetert, …. Maar ook het mentale aspect is hier heel belangrijk. Wie beweegt voelt zich beter en heeft een betere focus op zijn werk… Al die zaken samen maken gewoon dat een initiatief als Tournée Kinérale belangrijk is, om zo elkaar aan te zetten tot beweging én een gezondere levensstijl.”

Deelnemen aan Tournée Kinérale is dan ook heel eenvoudig: zet jezelf en anderen aan om elke dag van de maand mei te bewegen! Dit kan door deel te nemen aan de wekelijkse challenges die door Tournée Kinérale gelanceerd worden, of door anderen te inspireren en je eigen beweegmomenten, uitdagingen of oefeningen te delen met de hashtag #tourneekinerale. Daarnaast blijf je op de hoogte van alle nieuwtjes via de instagrampagina @tourneekinerale en de Tournée Kinérale-Facebookgroep.

Stijn De Mot, co-founder van SmartEducation legt uit: “Het leuke is dat Tournée Kinérale voor iedereen een heel haalbare kaart is. Iedere vorm van beweging telt mee: fietsen, wandelen, lopen, zwemmen, … . Iedereen kan doen wat hij of zij het liefste doet en ook eens andere dingen uitproberen. In onze eigen challenges legden we zo de focus op krachttraining, tweemaal per week: een aanbeveling die ook de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) predikt om gezondheidseffecten te oogsten.”

De actie werd alvast opgepikt door heel wat Vlaamse kinesitherapeuten, en werd positief onthaald. Ook aan de Franstalige kant van het land wordt bekeken of er een gelijkaardig initiatief kan ingericht worden.

“Het is heel belangrijk dat wij als kinesitherapeuten dit project mee in goede banen leiden!”, vult ambassadeur Hans Van Alphen aan. “We mogen er trots op zijn dat we hier als kinesitherapeuten zoveel van kennen en kunnen. Dat mag geuit worden, en daar is Tournée Kinérale het perfecte initiatief voor.”

Curious for more? Op www.tourneekinerale.be vind je alle info!

25 maart 2021
Zahra Van Veldhoven Paulien Dewyngaert

Docente in de kijker: Zahra Van Veldhoven

Ontmoet Zahra Van Veldhoven: docente in de kijker én sinds kort ook Projectmanager Pelvische Revalidatie bij SmartEducation.

Hoe komt het dat Pelvic Health de laatste tijd zo in de lift zit, en waar ziet ze dit naartoe gaan? Vanwaar haar eigen keuze om zich hier op toe te spitsen? Je komt het allemaal te weten in een nieuw video-interview! Daarnaast gaan we samen wat dieper in op het gloednieuwe project ‘The Pelvic Health Series‘.
Curious for more? Bekijk het volledige interview hieronder of op ons YouTube-kanaal!

2 maart 2021
Liesbeth Munks Praktijk M

Docente in de kijker: Liesbeth Münks

Liesbeth Münks is al enkele jaren een vaste waarde in ons SmartEducation docententeam. Haar expertise binnen de neurologische revalidatie deelt ze met veel plezier tijdens haar opleidingen Blijven Bewegen met Parkinson en de nieuwe vervolgopleiding Parkinson Doorgrond, en dat zetten we uiteraard heel graag wat extra in de kijker!

We waren te gast in haar praktijk in Bilzen, en schotelden haar meteen een aantal vragen voor over de effecten van beweging en kinesitherapie bij de behandeling van parkinsonpatiënten, het belang van specialisatie binnen de kinesitherapie én de integratie van dans-, boks- of hockeylessen in de praktijk.

Het volledige gesprek vind je op ons YouTube-kanaal, of hieronder. Veel kijkplezier!

23 februari 2021
The Pelvic Health Series

SmartEducation proudly presents: The Pelvic Health Series!

SmartEducation proudly presents: The Pelvic Health Series! Een gloednieuw opleidingstraject voor en door pelvische kinesitherapeuten.

Met dit opleidingstraject willen we het huidige opleidingsaanbod ‘pelvische revalidatie’ enerzijds duidelijker structuren, anderzijds ook uitbreiden met heel wat nieuwe cursussen.

Om het overzicht te bewaren, stippelden we een traject uit zodat iedere therapeut een duidelijke kijk heeft op de verschillende thema’s en de cursussen binnen een bepaald thema. Er is alvast voor iedereen wat wils, zowel voor de startende therapeut als de gevorderde bekkenbodemtherapeut!

Je eigen programma samenstellen, op basis van je interesse en voorkennis, was nog nooit zo gemakkelijk!

Meer informatie over onze opleidingen, modules en docenten?

22 januari 2021
Hedwig Neels SmartEducation

Docente in de kijker: Hedwig Neels

Bij SmartEducation zetten we onze docenten graag wat extra in de kijker. Vandaag aan de beurt: Hedwig Neels, één van onze toplesgevers binnen de pelvische kinesitherapie. We legden haar het vuur aan de schenen over haar keuze voor women’s health, het platform The Pelvic Floor én de toekomst van de bekkenbodemkinesitherapie. Wil je het volledige interview bekijken? Je vindt het terug op ons YouTubekanaal, of onderaan in dit bericht.

Hedwig Neels in de kijker:

Hedwig is een gespecialiseerde bekkenbodemkinesitherapeut  met passie voor women’s pelvic health en bekkenbodemproblemen bij jonge mama’s.

Ze behaalde in 2007 haar diploma lic. in kinesitherapie en revalidatiewetenschappen aan de KU Leuven. Ze heeft een bijzondere bekwaamheid in de bekkenbodemreëducatie en perinatale kinesitherapie (en manuele therapie) en een doctoraat in de medische wetenschappen, UAntwerpen 2018. Hedwig Neels combineert wetenschappelijk onderzoek en onderwijs aan de UA en is klinisch ook actief in het Universitair Ziekenhuis Antwerpen (als bekkenbodemkinesitherapeute in een multidisciplinair team). In 2019 behaalde ze een internationaal certificaat in de functionele evaluatie van de bekkenbodem aan de hand van dynamische ultrasound (3D/4D), Sydney University, Australië.

Ze heeft een uitgebreid nationaal en internationaal (klinisch en academisch) netwerk en is zeer sterk geëngageerd om verder te blijven studeren en specialiseren. Ze wil haar (internationale) ervaringen en kennis graag delen om die bekkenbodemproblemen bij vrouwen beter gekend te maken (onder specialisten, gezondheidsmedewerkers en bij vrouwen van alle leeftijden) en de preventie en de behandeling ervan te verbeteren.

21 januari 2021
Catherine Goedgezelschap SmartEducation

Docente in de kijker: Catherine Goedgezelschap

Al sinds 2016 kunnen we bij SmartEducation rekenen op docente Catherine Goedgezelschap voor de straffe opleidingen ‘Yoga Meets Physio‘ & ‘Physio Analyses Yoga‘. Ze is een experte in haar vak en dat zetten we maar al te graag wat extra in de kijker!

We haalden haar voor onze SmartEducation-microfoon en schotelden haar enkele vragen voor over hoe ze bijna in de farmacie terechtkwam, over hoe ze het runnen van een bloeiende praktijk combineert met het opvoeden van twee kinderen en over haar toekomstperspectieven en -doelen. Een aanrader! Bekijk het volledige gesprek op ons YouTube-kanaal, of hieronder. Veel kijkplezier!

20 januari 2021
SmartEducation Made in Vlaams-Brabant

Made in Vlaams-Brabant: SmartEducation zet crisisjaar naar zijn hand

Newsflash! Vandaag kon je ons spotten op de nieuwswebsite ‘Made in Vlaams-Brabant‘. We blikten er terug op 2020, een crisisjaar waarin we heel wat kansen grepen, bleven vernieuwen en opportuniteiten invulden. Benieuwd naar het volledige artikel? Je vindt het hier.SmartEducation Made in Vlaams-Brabant

23 december 2020

7 gouden tips voor een succesvolle zorgonderneming

Zo, van een uitnodigende titel gesproken. Ik heb er je aandacht mee getrokken, met die 7 gouden tips voor een succesvolle zorgonderneming. Ik liet me inspireren door  The seven habits of highly effective people, het boek van Stephen Covey. Op zich is het lezen van dit boek al meteen een eerste gouden tip (mocht je dat nog niet gedaan hebben). Maar zo makkelijk maak ik me er niet vanaf, neen, die telt niet mee. Ik tracht je aandacht te belonen en je kostbare tijd te benutten met enkele waardevolle en praktische tips, die van pas zullen komen in je professionele leven als gepassioneerde en ondernemende therapeut. Want dat ben je? Toch?

  1. Jezelf kennen is het begin van alle wijsheid

Aristoteles was een verstandig man, hij had het lang geleden al bij het juiste eind. Voor je kan bepalen wat je wil bereiken in je leven moet je eerst weten wie je bent. Je hoeft daarom niet meteen een doorgedreven psychoanalyse te laten uitvoeren, maar jezelf enkele pertinente vragen stellen.

Wat zijn mijn kernwaarden? Wat voedt mijn passie? Wat maakt me blij? …
Op deze manier bepaal je je ethisch kompas. Vervolgens moet je er ook consequent naar handelen.

Deze ‘ontdekking’ van je drijfveren is een absolute voorwaarde. Bepalen hoe jouw ‘waarom’ er precies uitziet, in alles wat je doet, is een katalysator voor succes. Je patiënten zijn dan dagelijks getuige van je positieve gedrevenheid en je enthousiasme, en dat helpt ook hen vooruit!

  1. Communiceren, communiceren, …

… wie zijn best doet zal het leren! Je kan het nog zo goed menen met je patiënten, met je collega’s, met andere zorgverstrekkers, de manier waarop je met hen in interactie gaat bepaalt heel erg of je je boodschap op een juiste wijze kan overbrengen. Wees duidelijk en vastberaden. Pas ook je communicatiestijl aan in functie van de persoon (en de persoonlijkheid) die de ontvanger is van je boodschap.

Het klinkt allemaal vanzelfsprekend, maar iedereen zal kunnen beamen dat het ook wel eens misloopt. Je maakt het falen op dit vlak minder erg als je er ook iets uit leert en het een volgende keer anders, en bij voorkeur ook beter, aanpakt.

  1. Omring je met mentors

Een mentor is iemand die jou iets kan bijleren in de domeinen waar jij nu net geen expert in bent. Het is daarom zeker niet ongewoon dat je die mensen zal vinden buiten de medische sector. Doe aan networking, treed buiten je comfortzone en stel je zo open mogelijk op.

Acht jaar geleden had ook ik een mentor nodig die me influisterde: ‘Je hebt nu een zwembad gevuld met goede ideeën en duidelijke plannen. Wat sta je daar nu nog te bibberen op die springplank? Duik erin!’. Ik ben Luc nog altijd dankbaar.

Een mentor hoef je niet altijd in vlees en bloed te ontmoeten. Je kan je ook laten inspireren door een goed boek, een blogpost, een podcast, een documentaire, … Of volg een lezing, schrijf je in voor een opleiding. Laat je zo vaak je kan op alle mogelijke manieren inspireren.

  1. Leid de weg, inspireer je team

Jij weet exact wat je wil. Jij weet op welke manier je jouw patiënten de optimale zorg wil geven en laten beleven. Maar vaak doe je dat niet alleen. Je hebt collega’s om je heen waarvan je verwacht dat ook zij diezelfde zorg en dezelfde gedrevenheid aan de dag brengen.

Dat kan je enkel afdwingen door het tonen van leiderschap. Wees een gids, een ‘One Minute Manager’ (boekentip 2 is dit), omschrijf je missie waarin je patiënt centraal staat. Omring je daarbij met de juiste mensen en investeer in ze. Together Everybody Achieves More, remember?

  1. Zeg nee tegen ‘hedonistic delay’

Het is eens iets anders dan dat moeilijke woord, “procrastinatie” oftewel uitstelgedrag. Het hedonisme staat voor levensgenieten, delay voor uitstel. Hoe aanlokkelijk het ook soms lijkt om die soms moeilijke en vervelende taken even opzij te schuiven en iets leukers te gaan doen, pak ze aan in plaats van ze links te laten liggen. Zorgondernemers lopen niet weg van uitdagingen. Administratie, boekhouding, to do-lijstjes, ze horen er nu eenmaal bij. Pak het gestructureerd aan en ‘Los het op!’ (om Tom Lenaerts te parafraseren).

gouden tips succesvolle zorgondernemer

Hier komt boekentip nummer drie al aan. Voor mij was deze dé verrijking van het jaar en de oplossing om (hardnekkig) procrastrineren te tackelen; ‘De Bullet Journal Methode’ van Ryder Carroll. Het verleende me ook inzichten rond productiviteit en mindfulness. Waar beiden mekaar ontmoeten, dat noemen we intentionaliteit. En dat geeft massa’s energie!

  1. It’s not about ideas, it’s about making ideas happen

Just do it. Gewoon doen. Ze worden ingezet als reclame voor een sportmerk of als politieke slogan, maar er schuilt ook gewoon een verpletterende waarheid in.

Wanneer je eenmaal je ideale concept hebt vorm gegeven, ga er dan ook voor. Stel voor jezelf doelen op, op korte en op lange termijn, hoe je tot resultaat gaat komen. Focus en maximaliseer op waar je goed in bent. Je zal verbaasd staan tot wat je in staat bent met deze mindset.

Of zoals een andere mentor van me in zijn boek voor me signeerde:

‘Als je dan toch vuurwerk afschiet, zorg dan dat de hele lucht kleurt!’.

Andy Coomans schreef het boek ‘Van zelfstandige naar ondernemer in 15 uitdagingen’. Hou je de tel nog bij? Dit was nummer 4.

  1. Hoe meer je geeft, hoe meer je terugkrijgt

De weg naar het succes bouw je het best en het duurzaamst door te ‘gunnen’. Wanneer dat verdiende succes, waar je zo hard voor hebt gewerkt, zich ook aandient, dan kan je daar maar half van genieten als je het met niemand kan delen.

Ik blijf het tegen mijn vrienden en geliefden herhalen, als een wijze raad: ‘Hoe meer je geeft,  hoe meer je terugkrijgt.’ Dat gaat van een vriendelijk woord, een schouderklopje of een compliment tot vrijwilligerswerk, het steunen van goede doelen, het uitdelen van attente cadeautjes of zelfs het geven van coole zomerfeestjes in je tuin!

Wil je nog meer leren over hoe je een aantal van deze tips ook kan gaan omzetten en gaan gebruiken in je praktijk?

Dan nodig ik je uit om je in te schrijven voor één van onze opleidingen praktijkmanagement. Ze zijn méér dan de moeite. Beloofd.

10 december 2020
Merv Travers Podcast

Podcast met Merv Travers

Alle tips om patiënten met chronische pijn te behandelen

Chronische pijnpatiënten, die zien we allemaal in onze praktijk.

Onze docent Dr. Merv Travers helpt je in deze dubbele JOSPT-podcastaflevering een duidelijk beeld te krijgen op hoe chronische pijn ontstaat en onderhouden wordt (met enkele originele vergelijkingen). Daarnaast vertelt hij hoe je, vertrekkend vanuit een correct framework, je behandeling kan optimaliseren, met onmiddellijk toepasbare klinische implementatie.

Benieuwd naar meer van dat? Ook wij mochten Merv Travers ontvangen voor één van onze podcast-afleveringen! You know the drill, hieronder vind je ‘m terug, helemaal goed voor zo’n 20 minuten luisterplezier.

1 oktober 2020
Roel Parys

Interview met Dr. Roel Parys: “Olympische Spelen: dat is hard werken, maar zo’n schitterende ervaring”

Augustus 2020: een maand die voor velen van ons in de agenda gemarkeerd was als de maand van de Olympische Spelen in Tokio. Ook voor sportarts Roel Parys stonden er een aantal drukke weken op het programma, tot het coronavirus er serieus roet in het eten strooide.

Wij nodigden hem uit bij SmartEducation en schotelden hem een aantal vragen voor over de (uitgestelde) Olympische Spelen, de gevolgen van de lockdownperiode voor top- en recreatieve atleten, én hoe je daar als medische begeleiding op in kan spelen.

Het volledige interview kan je hieronder bekijken, een uitgeschreven versie vind je onder de video!

Tip: beluister het interview met een koptelefoon of oortjes voor de optimale geluidservaring!
Ondertiteling via YouTube is voorzien.

Augustus 2020: ik kan me inbeelden dat jij op dit moment liever ergens had gezeten dan bij ons op kantoor! Het uitstel van de Spelen is voor atleten natuurlijk een enorme ontgoocheling. Ik neem aan dat dat voor de medische staf niet anders is?

Nee, dat klopt. Als medische staf leef je met de atleet mee in de cyclus van vier jaar. Je weet wanneer de atleet zich moet plaatsen, wanneer de stages zijn, en je kijkt uit naar die Olympische Spelen, om de atleet daarvoor klaar te krijgen. Je leeft daar al van vorige EK’s, WK’s naartoe en probeert die blessurelast zo laag mogelijk te houden voor de Spelen. Dan is dat een ontgoocheling als dat weg valt.

Voor de atleten, maar evenzeer voor de medische staf, ook omdat je werk daarop voorzien is. Normaal was ik dit jaar tien, twaalf weken in het buitenland geweest, voor alle voorbereiding ervoor. En dat valt weg. Ik zeg niet dat het een zwart gat is, maar het is toch een hele aanpassing van het programma.

Plus, als het dan verzet wordt naar volgend jaar -in de hoop dat het dan doorgaat- moeten we natuurlijk nog alles aanpassen naar volgend jaar. Maar hopelijk kan het dan al plaatsvinden.

De laatste maanden waren waarschijnlijk ook een hele uitdaging: Het zijn natuurlijk niet alleen die Spelen die uitgesteld worden, maar atleten hebben ook nog eens te maken gekregen met een totale lockdown.

Hoe hebben jullie daar dan als medische begeleiding op ingespeeld?

Er zijn een paar aspecten. Ten eerste, we hebben ook niet stilgezeten de laatste maanden. De sportvoorbereiding is weggevallen, maar we hebben trajecten moeten uitschrijven met COVID: hoe de atleten zich moeten “gedragen”. Wat de voorzorgsmaatregelen zijn, dat ze voorzichtig moeten zijn, dat ze het zeker niet oplopen. We hebben de handhygiëne nog eens benadrukt, uitgelegd hoe de competitie ging opgestart worden: daar zijn we dus voornamelijk mee bezig geweest.

Daarnaast hebben we toch ook nog wel wat blessures gehad en problemen gezien. Vaak waren het wat minder acute letsels, dus spierscheuren hebben we minder gezien. Ook kruisbandletsels heel weinig, omdat er heel weinig contactsporten zijn geweest de laatste maanden.

Overbelastingsletsels daarentegen hebben we toch redelijk veel gezien. Het was voor atleten dan ook een moeilijke periode op een aantal vlakken. De competities zijn weggevallen, en normaal gezien schrijf je je programma uit met een aantal voorbereidingswedstrijden richting zomer, en daaraan pas je je programma aan.

Om de zoveel tijd, een week, twee weken, heb je dus een competitie gepland, waarbij je dan altijd een paar dagen rust, tapering, inlast ervoor. Nadien heb je dan opnieuw één, twee dagen rust voor de trainingen opnieuw beginnen. Dus je hebt binnen je schema wat microperiodisering, waardoor je training wat in golven gaat.

Wat we nu vaak zagen, is dat atleten bleven doortrainen, ook om een soort motivatie te vinden. Dat ging vaak over zes dagen op zeven, zonder dat daar nog veel golven in zaten. En omdat ze dan soms wat uitdaging zoeken, begonnen ze nog andere dingen te doen, waar ze niet meteen voor getraind waren. Zo hebben we ook redelijk veel stressfracturen gezien.

Een bijkomend probleem was dat we moeilijker bereikbaar waren. We moesten sluiten, konden enkel echt urgenties zien. Dus we konden moeilijk aan beeldvorming geraken, de kinesist of de osteopaat was moeilijker bereikbaar. Kleine afwijkingen gaan dan sneller tot iets groter leiden, omdat je ze niet meteen kan aanpakken.

Wat ook lastig was voor de atleten, is dat heel veel sportfaciliteiten gesloten waren. Veel atletiekpistes waren gesloten in het begin. Sport Vlaanderen heeft gelukkig, voor de echte elite-atleten, snel oplossing bedacht, zodat ze terug zwembaden binnen mochten of atletiekpistes op mochten.

Maar voor het sub-eliteniveau was het moeilijker. Ze moesten dan bijvoorbeeld op de weg trainen, omdat er geen piste open was, dat is ook weer helemaal anders. Ook zwembaden en fitnesscentra waren gesloten, dus je kon geen alternatieve trainingen inlassen. Neem nu een scheenbeenvliesontsteking: je kon niet in het water trainen, je kon niet op de crosstrainer trainen, er was geen kine beschikbaar, je kon niet op de alter-G trainen. Dus dat was een moeilijk iets.

En ook niet te onderschatten: het mentale aspect. Je merkt dat het heel moeilijk is om je focus te houden als er geen competitie in zicht is, of als je groot doel, zijnde de Olympische Spelen, wegvalt. En dan zie je bijvoorbeeld dat atleten atleten met kindjes, meer voor die kindjes gaan zorgen. Op zich geen probleem, maar dan is de nachtrust ook verstoord, heb je minder recuperatie, dat is ook een verhoogde kans op blessures.

Er heerste heel veel onzekerheid ook. Onzekerheid over competities: wanneer moet ik herbeginnen, wanneer moet ik echt gaan pieken naar een bepaald iets? Dat is ook moeilijk.

Daarnaast is er ook onzekerheid op financieel vlak, en dat mag je toch niet onderschatten. Dat gaat vaak over jaarcontracten, waarbij je een bepaalde prestatie moet leveren om een contract verlengd te zien. Als je die prestatie niet kan leveren, blijft de onzekerheid: wat gaat er gebeuren met mijn contract?

Ploegen die moeilijker aan sponsors geraken, of privésponsors waarvan je niet weet of ze gaan verlengen of niet. Die onzekerheid is niet goed, dat geeft stress en dat geeft ook een hogere kans op blessures.

Al die factoren samen maakt dat het voor iedereen denk ik een moeilijke periode was. We zijn er nu wel een beetje door, maar je moet je aanpassen aan de realiteit en vooral denken als medische staf: optimistisch blijven.

Ook: professioneel blijven, niet meegaan in het soms wat negatieve denken, het verlies van focus, of te veel beginnen freewheelen. Het is belangrijk dat je toch wel probeert de atleet bij de les te houden, probeert te zeggen: je moet de preventietraining blijven doen, hoewel ze er misschien op dat moment het nut niet meteen van inzien.

Daarnaast is het goed om te proberen wat interne prikkels te zoeken, die op korte termijn wat doelen geven. Op vlak van krachttraining bijvoorbeeld, waardoor ze dat blijven doen en ze toch de nodige aandacht daaraan blijven besteden.

En zo probeer je die periode wat door te komen. En dan moeten we eerlijk zeggen: wij hebben het geluk gehad dat we nog buiten mochten blijven trainen. Ik begeleid bij bij BMC, de triatlonploeg, ook een Spaanse atleet. Hij heeft twee maanden binnen moeten trainen.

Het gaat om langeafstandstriatlon, hij moest lopen op een loopband binnen. Dat word je natuurlijk kotsbeu. Dus wat deed hij om wat korter te trainen: zijn loopband in inclinatie zetten, dus met een hellingsgraad. Nu heeft hij een overbelasting van zijn psoaspees.

Dus je ziet atypische letsels die door de coronaperiode, de lockdownperiode gekomen zijn. Je moet je aanpassen aan de realiteit en zien wat de mogelijkheden zijn en flexibel zijn.

Je zei ook in het begin: we hebben eigenlijk meteen gecommuniceerd over extra preventiemaatregelen. Ik kan mij inbeelden dat, als een topatleet besmet zou raken met het coronavirus, dat serieuze gevolgen heeft?

Ja, dat kan serieuze gevolgen hebben. Het grote probleem is dat we er nog zo weinig over weten. Maar als we kijken naar wat er gebeurd is na de vorige SARS-epidemie, zien we dat die patiënten ook nadien, door wat littekenweefselvorming, een paar procenten longcapaciteit verliezen.

Een paar procenten, is echter wel het verschil tussen een goede amateur en meedoen aan de Olympische Spelen. Die zijn dus heel belangrijk. Daarom dat we zo streng waren -en nog altijd zijn- in die richtlijnen om materiaal te ontsmetten, handalcohol te gebruiken, mondmaskers te dragen, vluchten proberen te vermijden, proberen met privé transport te gaan, contacten te vermijden tussen atleten, iets wat soms niet gemakkelijk is, wat ze niet gewend zijn. Stages houden we liefst in heel kleine groep, of individueel als het kan.

Zo zijn er richtlijnen uitgeschreven door Sport Vlaanderen en door het BOIC met professor Bellemans. We hebben dus heel veel informatie meegeven aan de atleten, zodanig dat hun aandacht niet verslapt. We kunnen maar ons best doen.

In ieder geval, als alles goed gaat, dan zijn er volgend jaar wel Spelen in Tokio. Is dat dan voor jullie ook een enorme verandering in de planning qua medische begeleiding?

Op zich niet echt. Je moet deze periode door. In principe is er nu eind november opnieuw een pre-Olympische, jaarlijkse stage van het BOIC, waar alles op punt gesteld wordt. Het zou natuurlijk vervelend zijn als dat niet kan doorgaan. Dat is zo het jaarlijkse samenkomstmoment, waarbij ook kleine problemen worden opgelost.

Voor de medische staf is dat ook een goed moment om samen te zitten om te zien: welk materiaal moeten we meenemen? Als dat niet doorgaat, je kan dat overkomen, maar het is toch aangenaam moest dat kunnen doorgaan.

Natuurlijk, we weten niet hoe lang dit nog gaat blijven duren. Alles is afhankelijk van het vaccin. Als dat er maar is in het voorjaar, dan komt het wel redelijk kort tegen de Spelen. Dan kunnen er nog weinig stages doorgaan. Atleten moeten zich ook nog kunnen kwalificeren voor de Olympische Spelen, dus alles hangt ervan af hoelang het nog gaat duren. Maar dat is voor iedereen zo, he?

Roel Parys

Dat klopt, want je hebt inderdaad enerzijds het topsportluik, maar anderzijds zijn er ook enorm veel recreatieve sporters die massaal zijn beginnen sporten. Hebben jullie daar dan ook de gevolgen van gemerkt qua blessurelasten?

Ja, toch wel. Maar het laatste dat we mogen doen als sportcommunity van kinesisten en artsen, is mensen angst aanjagen. Je kan alleen maar motiveren.

Oké, je kan wat tegenslag hebben met in het begin opgestart te geraken, maar ik denk dat we vooral die mensen moeten vasthouden, zodat ze blijven sporten. Dat is het allerbelangrijkste. De voordelen wegen absoluut op tegenover de mogelijke nadelen.

Wat zien we bijvoorbeeld, en dat was vooral in het begin: alle winkels waren gesloten. Dus mensen zijn langer met versleten schoenen blijven lopen.

Of met schoenen die drie jaar in de kast zijn blijven staan, die volledig verduurd en hard zijn. Dat zijn van die kleine dingen, waar je ziet dat het is misgelopen.

Oorzaak nummer één van blessures blijft ook een verkeerde trainingsopbouw. Mensen zijn misschien iets te enthousiast begonnen, waardoor ze overbelastingsletsels hebben opgelopen. Voor die mensen proberen we nu wel en beetje omkadering te voorzien, en dat blijft denk ik het allerbelangrijkste als je start met sporten. Zodanig dat je een goed trainingsplan krijgt, dat je eventueel wat preventieve training kan doen, om problemen te vermijden in de toekomst.

Wat sommigen ook moeten doen is, en zeker in het begin, een beetje diversifiëren. Dat je zegt: we gaan wat lopen, wat fietsen, wat zwemmen, in plaats van alles op dat lopen te zetten.  Zo kan je verschillende spieren en gewrichten belasten en niet alles op dat lopen zetten bijvoorbeeld.

Zeker omdat het soms, of vaak, mensen zijn die beginnen te sporten om wat gewicht kwijt te geraken. Het is natuurlijk veel belastender voor pezen en gewrichten als je dan begint te lopen. Je moet het dan iets trager aanpakken en er soms beter wat andere sporten bijdoen, om dan het lopen stelselmatig op te bouwen.

Maar we moeten absoluut die mensen niet demotiveren en zeggen dat ze dat niet hadden mogen doen, maar hen helpen om te blijven sporten. Dat is absoluut het belangrijkste.

Heb je nog tips voor kine’s of andere sportartsen om daar op dit moment mee om te gaan? Wat ze zeker moeten doen, wat ze zeker niet moeten doen?

Wat we absoluut moeten vermijden is, en dat geef ik ook altijd in de lessen van SmartEducation, is lange rustperiodes. Als je iemand ziet bijvoorbeeld met een stressfractuur van het lopen:dat is gebeurd, daar is niet veel op dit moment aan te veranderen. Maar probeer alternatieven te zoeken. Probeer niet die mensen nog eens zes tot acht weken uit de sport te halen, want dat wordt nog veel moeilijker om op te starten.

Het is goed als ze voelen dat ze een conditieprikkel kunnen krijgen, via aquatraining, zwemmen, fietsen, crosstrainer, step bijvoorbeeld, alles zonder impact. Dan kan je ze aan het sporten houden, de spiermassa wat opdrijven, om dan in tweede tijd, met een trager programma dat de kine kan opstellen, terug te herbeginnen. Dan houd je ze tenminste in de sport en verliezen ze hun moed niet om te blijven sporten.

En dat is het allerbelangrijkste dat we moeten uitdragen als sportgemeenschap. Dat sporten belangrijk is, dat dat voor de algemene gezondheid heel belangrijk is. Dat we de mensen niet demotiveren en hen aan het sporten houden, om in tweede tijd een schema geven om traag terug herop te bouwen.

Dan denk ik dat we misschien nog met een leuke vraag moeten eindigen. We gaan vooruitblikken en we gaan ervan uitgaan dat de spelen gaan doorgaan.

Dan is mijn vraag: je hebt de spelen in Rio 4 jaar geleden meegemaakt, zijn er daarvan bepaalde lessen die je hebt kunnen trekken, waarvan je denkt: dat ga ik zeker meenemen naar de volgende Spelen?

Dat dat hard werken is. Veel mensen denken: amai, vier weken Brazilië, dat moet schitterend geweest zijn. En dat is schitterend, maar je moet niet denken dat je daar naar het strand gaat of dat je daar Christus gaat bezoeken. Dat zijn lange dagen. Je moet daar fit toekomen, je moet altijd rustig blijven, altijd optimistisch blijven. Soms is het een heksenketel, maar je moet altijd professioneel blijven. Dat geldt in België ook.

Maar je hebt een schitterende medische staf die ook al zoveel ervaring heeft van EK’s, WK’s, andere zaken, wat echt een goed geolied team is. Je hebt het materiaal dat je daar nodig hebt. Maar je moet ervan uitgaan dat je naar daar gaat om te werken. Dat is de ingesteldheid die je moet hebben. En dan komt dat wel goed, dan loopt dat wel los. Als je dan wat medailles pakt, is de sfeer direct goed, dus dan ga je mee in de flow. En dat is het schitterende.

Ik zag gisteren inderdaad: dag op dag vier jaar geleden dat Greg Van Avermaet goud pakte.

Ja, dat was toen een schitterende start van de Olympische Spelen! Dat was de eerste dag zeker?

En dat is ook wel iets dat we beter hebben dan vier jaar geleden. We hadden het al een beetje ervoor, maar met de corona heeft het een push gekregen: het online. Ik denk dat kinesisten dat ook wel merken.

We waren eigenlijk al gestart in het najaar ’19 met Panega van Sport Vlaanderen. Dat is een online systeem waar het patiëntendossier in komt, waar iedereen van het medisch team zijn nota’s ingeeft, waardoor je de patiënt kunt opvolgen, en ook wekelijks een vragenlijst gestuurd wordt naar de atleten: hoe ze zich voelen, of ze blessures hebben gehad, of ze iets van kine hebben gehad, of ze trainingen hebben gemist bijvoorbeeld. Dus we kunnen ze nu wel beter online opvolgen.

Al vind ik heel eerlijk, want we hebben ook wel wat online consultaties gedaan, dat dat nooit een hands-on consultatie of therapie bij een kine kan vervangen. Het kan soms tussendoor, maar het is een noodoplossing. Je merkt ook wel dat de motivatie van de atleten, of van de patiënten in het algemeen, minder en minder wordt als daar geen hands-on contact is.

Als je schema’s online doorstuurt, maar je kan ze niet zien, of wel zien via camera maar niet hands-on bijsturen, dat die motivatie toch sneller achteruit gaat. Dus ik denk: het is een handig iets als bijkomend, maar het gaat nooit het persoonlijk contact kunnen vervangen.

Oké, perfect. Dat lijkt mij een mooie om mee af te sluiten. We onthouden: blijven motiveren!

Blijven motiveren, professioneel blijven en zeker recreatief sporters aanmoedigen om te blijven sporten. Heel belangrijk.

 

Ben je benieuwd naar meer van dit? Op 16 oktober hebben we Roel nogmaals te gast bij SmartEducation voor zijn opleiding rond ‘Muscle and Tendon Injuries’. Alle info vind je hier!